Nakaka-isang linggo na pala kami nila Ton, Andrei at Mac dito sa Manila. Kasalukuyan kaming tumutuloy sa PJ’s sa may Recto. Marami kaming mga kasamang nagrereview din sa iba’t ibang centers at mga students sa mga kalapit na pamantasan.
“Bakit gising ka pa?” tanong ni Mac sa akin ng masumpungan niya ako sa common dining area mga ala-una na iyon ng umaga.
“Hindi ako makatulog eh and ang dami ko pang hindi nababasa.” Sabay patong ng kamay sa ilang makakapal na libro sa harap ko.
“Pwede ka naman kaya magpahinga Jay.”
“Nakaidlip naman na ako kanina.”
“Papatayin mo ba sarili mo? May pasok ka pa mamaya.”
“I know pero I have to do this.”
“Para saan? You don’t have to prove anything, you don’t have to please anyone.”
“All I know is I have to.”
Bumuntong-hininga ito. Maya-maya ay kinuha nito ang isang libro ni Brunner and Sudarth at binasa.
“Hindi ko maintindihan ito Jay. Ano ba itong multiple serosis?”maya-maya ay tanong nito sa akin.
Napangiti ako ng bahagya ngunit di ko man lang tinapunan ng tingin itong si Mac.
“Multiple SCLEROSIS hindi serosis.”
“Ah oo nga ano. Eh ano naman iyon?”
“Multiple sclerosis is an inflammatory disease in which the fatty myelin sheaths around the axons of the brain and spinal cord are damaged, leading to demyelination and scarring as well as a broad spectrum of signs and symptoms.” Mahabang sagot ko rito.
Hindi siya umimik. Akala ko na-gets niya dahil sa pagtahimik niya. Tiningnan ko ito at nakatingin din ito sa akin na bakas sa mukha ang pagkalito.
“What?”
Nagkamot ito ng ulo. “I’m stupid you know it and I don’t know what does that mean.”
“You don’t have to understand it.”
“I want to know.”
“Why?”
“All I know is I have to.” Panggagaya niya sa sinabi ko.
“Bakit?”
“Basta ang dami mo namang tanong eh sagutin mo na lang.”
I don’t have a choice. Napabuntong hininga na lang ako.
“Sige ganito iyan, explain ko in layman’s term. Ang brain kasi ay binubuo ng mga nerve cells at ang bawat nerve cells ay binubuo ng maraming fibers. These fibers are surrounded or covered by insulators na tinatawag na myelin. Itong myelin naman ay tumutulong sa electrical activities ng utak na magsend ng signals sa mga part ng katawan natin para gumalaw ng naaayon sa gusto natin.” Paninimula ko.
Mataman naman itong nakatingin sa akin. May patango-tango ito at talagang iniintindi niya. Kahit papaano aya na-touch ako sa ginagawa nito.
“So ibig bang sabihin na multiple sclerosis has an effect or something to do with our movements.”
“Well, you’re partially correct. Anyhow, malalaman mo sagot in a short while. Sa multiple sclerosis kasi, inaatake ng ating immune system ang myelin kaya numinipis ito until sa tuluyan ng maubos.”
“Pero bakit inaatake ng sarili nating immune system.”
“That’s still unkown ayon sa mga researches.”
“Anong manifestations niya?”
“Sabi mo nga it has something to do with our movements. Nariyan iyong manghihina ang taong may sakit, mahihirapan lumunok, naduduling, bowel and urinary difficulties. And to add more, pati cognitive and emotional aspects eh hindi nakaligtas.” Paliwanag ko ulit.
“Ang hirap pala ng sakit na ‘yan.”
“Wala namang madaling sakit eh. Everything has their own characteristic and breakthroughs. It’s a matter of pag-iingat lang.”
“Di ba there are diseases na genetics in nature?” tanong niya.
Na-amaze ako. Napaka-intelligent ng question niya.
“Yun totoo. Nagre-review ka rin?” pambabalewala ko sa tanong niya.
Natawa siya sa tanong ko. “Nope, na-curious lang ako kasi come to think of it alien kasi yung mga terms na pinag-aaralan niyo kaya para naman makasabay ako di ba. Besides, may history kasi kami ng hypertension at diabetes.”
“Okay.”
Marami pa siyang kung anu-anong mga sakit na itinanong. Lahat naman iyon ay nasasagot ko. Mayroon nga iyong minsan tinanong niya ako na halos hindi na ako makasagot. Tatawanan ko siya kasi seryosong seryoso siya. Parang siya ang nagre-review at hindi ako.
“Anong nursing intervention mo sa taong may Parkinson’s disease?” bigla nitong tanong.
“Para sa akin, priority ko ang safety ng patient na may ganitong sakit. Mayroon kasi silang tinatawag na uncontrollable movement na pwedeng magpahamak sa kanila lalo pa’t ang older generations ang usually tinatamaan nito.”
“Ahhhh. Safety pala.” Bulong niya.
“Ano iyon?” tanong ko na kunwari ay hindi ko narinig.
“Pag tumanda ba ako at nagkaroon ng Parkinson’s, safety ko rin ba ang priority mo?”
Napatigil ako sa pagbabasa ko at tiningnan siya. Seryosong ekspresyon ang nabanaag ko sa mga mata niya. Honestly, that’s out of the line question.
“Well, I’m not sure.” Seryoso ko ring tugon.
Nakita ko sa kanya ang kirot sa sagot ko. Napabuntong-hininga siya. Natilihan ako.
“Look, how will I take care of you if by that time parehas na tayong matanda? Do I make any sense?” pandedepensa ko sa naging sagot ko.
Napangiti siya.
“So ibig sabihin sabay tayong tatanda? You’ll be with me ‘til my last breath?”
I was caught off-guard. Hindi ko alam isasagot ko.
“Ah... eh... hey nagutom ako bigla. Baba lang muna ako sa mini stop bili lang ako pagkain. Ano gusto mo?” pag-iwas ko sa tanong niya.
Hindi ko alam pero bakit ganun naisagot ko. I know that he’s courting and keeps on trying to win me back pero I’m really going too far. Sobrang unfair na para kay Aljohn. Mahal na mahal ko siya pero I can’t find a way to break Mac’s heart. I don’t have a choice.
“Ahm, milk and bread will do.”
“Copy.”
Tumayo na ako at umalis. Pababa na ako ng unit ng maalala kong naiwan ko pala pitaka ko. Pabalik na sana ako ng makita ko siya sa may pintuan ng dining hawak-hawak pitaka ko.
“Forgetting something?” at iwinawagayway pa.
“I think so.” Sabay abot sa pitaka ko.
Papatalikod na ako ng bigla ako nitong kinabig paharap sa kanya at siniil ng halik sa labi. Dahil sa pagkabigla ay hindi ako nakapag-react.
“W-why did you that?” nang matapos ang munting eksenang iyon.
“I can’t help it Jay. You have the sexiest lips on earth.”
Namula ako sa sinabi niya at namalayan ko na lang ang sarili kong naglalakad papuntang mini stop. Hindi ako mapakali. He has the same kiss as before, full of love, full of sincerity.
Kahit sa pamimili ng bibilhin ko ay hindi ako makapag-decide. Napapahawak ako sa mga labi ko. Geez, at this hour of the day nagkakaganito ako. Napailing ako. Nagulat ako ng nakita ko si ateng cashier na nagtataka sa inaasal ko. Nahiya ako lalo. Inabot ko na ang bayad dito at hindi na nag-aksaya pang kunin ang sukli dahil sa hiya.
Wala sa sarili akong naglakad pabalik ng unit. Hindi pa rin ako mapakali. Naguguluhan talaga ako sa nararamdaman ko para kay Mac. Nagpapagulo ka kasi.
Pagkadating ko sa dining ay kitang kita ko itong seryosong nagbabasa pa rin sa mga libro ko. Bago ako pumasok, tiningnan ko muna itong muli. Gwapo ka pa rin Mac and I understand bakit mo ito ginagawa. You want me back. Try more, harder. Nasabi ko sa sarili ko dahil alam kong anytime kung mag-eexert pa ito ng mas matibay na effort ay malamang sa hindi mapapasagot niya akong muli. Iyon ang sigurado ako.
“Masyado kang seryoso Mac. Heto na bread and milk mo.” Nasabi ko rito ng lapitan ko.
“Thanks.”
“Mukhang ang dami na ng nabasa mo ah.”
“Uhm, medyo mga dalawang sakit na nga ata eh.”
“Baka naman ma-over study ka sa lagay na yan. Remember hindi iyan ang language mo.”
Napatingin ito sa akin ng nakangiti. Tumayo ito at tumabi sa akin.
“I know at andyan ka naman to explain these terms sa akin di ba?” sabay turo sa papel na hawak niya.
“Do I have a choice?”
“Wala.”
“I know right.”
Ginagap nito ang kamay ko at inihimlay sa mga daliri niya. Maya-maya pa ay naramdaman kong inihilig nito ang ulo niya sa balikat ko.
“Akyat ka na sa kuwarto.”
“Ayaw ko.”
“Inaantok ka na kaya.”
“Gusto kita samahan eh.”
“Gusto samahan eh inaantok ka na nga tsaka bakit ka pa kasi bumaba.”
“Wala ka sa tabi ko kaya hinanap kita. Baka kasi mamaya niyan kinuha ka na ng mamaw eh. Anong gagawin ko pag wala ka?”
Naalala kong bigla si Aljohn. Ganun din kasi siya. Pag nawawala ako sa tabi niya talagang hahanapin ako. Lalo ko tuloy siyang na-miss.
“Mamaw? We’re grown ups na Mac at hanggang ngayon naniniwala ka pa rin sa mamaw?”
“Eh bakit kasi.”
“Hay naku, o siya wag ka muna magulo magrereview na ulit ako.”
“Okay Jay.”
At itinuloy ko na nga ang pagbabasa. Siya naman ay ganundin ngunit maya-maya ng konti ay bumagsak na lang ang librong hawak niya sa mukha niya. Inalis ko naman ito at inilapag sa lamesa. Muli ko siyang sinulyapan habang natutulog. Maayos ko pa rin namang nasisilayan ang mukha niya.
You’re still the same guy na minahal ko. I don’t know kung bakit kita binigyan ng chance but all I’m sure is that I don’t want to hurt you. Hinaplos ko ang mukha niya. May kung anong hipnotismo ang pagdampi ng kamay ko sa mukha niya.
Dahan-dahan kong inalis ulo niya sa balikat ko at inihilig sa may upuan. Ingat na ingat akong hindi siya magising. Nang maiayos ko na ito ay ibinalik ko na ang aking tingin sa mga aralin ko ngunit may malakas na pwersang humihila sa akin para muli siyang masdan. Unti-unti kong ipinapaling ang ulo ko sa kinalalagyan niya.
Namasdan kong muli ang mukha nito. Dahan-dahan ko pang inilapit ang tingin sa kanya at nasumpungan ko ang sarili kong nakadikit na ang labi ko sa mga labi niya. Napakalambot ng mga ito. Ilang saglit akong nasa ganung estado ng maisipan kong igalaw ang mga labi ko para mas damhin pa ang mga labi niya.
Na-miss ko ang ganitong pakiramdam. Na-miss ko ang mga halik ni Mac. Na-miss ko ang paghalik sa kanya. Pumikit ako para mas damhin ang paghalik sa kanya. Maya-maya ay unti-unting nabubuo sa isip ko ang imahe ng taong hinahalikan ko. Napaigtad ako sa mukha ng lalaking kahalikan ko. I’m sorry Aljohn.
Na-guilty ako kaya naman itinigil ko ang ginagawa kong kahangalan. Ibinalik ko na lang ang sarili sa pag-aaral. Pilit na iwinawaksi ang nagawa kong pagkakamali. Naririnig ko naman na may mga oras na nababanggit nito ang pangalan ko.
Nakaramdam na din ako ng antok kaya naman ipinikit ko sandali ang mga mata ko para ipahinga pero ang nangyari ay tuloy-tuloy na akong nakaidlip. Nagising na lang ako sa mga tapik ni Tonton sa akin.
“Hey good morning!” bati ko rito.
“Good morning love birds!” ganting bati ni Andrei.
Dahil sa sinabi niya ay bigla akong na-conscious. Nakadantay pala ako sa dibdib ni Mac at nakayakap ito sa akin.
“Look what I have here Andrei.” Sabay pakita ni Tonton ng phone nito. Pinakita niya ito sa akin.
“Hey that’s sweet. Papasa naman niyan sa akin.” Gising na pala si Mac at iniabot nito ang phone kay Andrei.
Kinuha naman ito ni Andrei at ipinasa nga ang picture naming dalawa. Nang makuha ay saglit niya itong pinakialaman at pinatingin sa akin. Ginawa niya palang wallpaper. Sa totoo lang ang cute naming dalawa doon. Namula ang mga pisngi ko at napansin iyon ni Tonton.
“Are you blushing?” di naiwasang tanong niya.
“I-I’m not.”
“N-no you’re not.” Pang-aasar nito sa akin na lalong ikinamula ko.
“Hey stop that guys. Masyado ng napapahiya sa Jay ko.” Sabay yakap nito sa akin.
Hindi na tuloy ako makagalaw, unang-una sa kilig at pangalawa ang sa hiya. Tinuloy pa rin ng dalawa ang pang-aasar sa akin hanggang sa naisipan na naming mag-ayos ng lahat para pumasok.
(itutuloy)
